Uzyskanie jednoznacznie negatywnej opinii zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji w konkursie na urząd sędziego sądu okręgowego, otrzymanie nominacji na skutek wniosku niekonstytucyjnie ukształtowanej w 2017 roku Krajowej Rady Sądownictwa, a także powołanie na wiceprezesa SO w Olsztynie oraz zastępcę rzecznika dyscyplinarnego – wszystkie te okoliczności, zdaniem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku, prowadzą do wniosku, że Tomasz Kosakowski nie spełnia standardu niezawisłego i bezstronnego sądu.
POLECAMY: Precedensowe postanowienie SN: Sąd, którego nigdy nie było
O tym, że olsztyński sędzia nie przeszedł testu niezależności, zrobiło się głośno na początku tego roku. Wówczas pojawiła się informacja, że sędziemu Sławomirowi Bagińskiemu, który przeprowadził ten test, zastępca rzecznika dyscyplinarnego chce postawić zarzuty dyscyplinarne. Sam Kosakowski jest znany w środowisku, gdyż wcześniej przez 12 lat był członkiem PiS, a w 2019 roku wpłacił na fundusz wyborczy tej partii 12,5 tys. zł. Dopiero po wniosku neo-KRS zdał egzamin na sędziego. Przed tym był adwokatem oraz prokuratorem, nie mając doświadczenia w roli asesora lub sędziego.
Test bezstronności został przeprowadzony w listopadzie ubiegłego roku, podczas badania apelacji w jednym ze spraw przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych. Jednak uzasadnienie wyroku w tej sprawie ukazało się dopiero teraz. Zawierało ono szczegółowy opis konkursu na stanowisko sędziego sądu okręgowego w Olsztynie, w którym Kosakowski został wybrany. Wzięło w nim udział 21 osób (na 5 miejsc), z wyjątkiem Kosakowskiego wszyscy mieli kilkuletnie doświadczenie orzecznicze. Kosakowski otrzymał negatywną opinię zgromadzenia ogólnego sędziów – tylko 8 członków poparło jego kandydaturę, przy 44 przeciwnych głosach oraz 14 wstrzymujących się. Sąd Apelacyjny w Białymstoku zauważa, że konkurs dotyczył stanowiska w sądzie drugiej instancji, więc należy stosować wyższe kryteria nominacyjne w przypadku sędziów sądów wyższej instancji. Przejście do sądu wyższej instancji było uważane za osiągnięcie „istotnie wyższego poziomu prawniczego i zawodowego” przez sędziów przed zmianami w KRS. Według Sądu Apelacyjnego taki model promował sprawnych, pracowitych sędziów, którzy stale podnoszą swoje kwalifikacje. To przekonanie znalazło odbicie w głosowaniu zgromadzenia ogólnego sędziów apelacji w przypadku nominacji do SO w Olsztynie.
Sąd Apelacyjny w Białymstoku krytykuje również fakt, że kariera Kosakowskiego w sądownictwie szybko rozwijała się za czasów „dobrej zmiany”. Krótko po objęciu stanowiska sędziego SO w Olsztynie, otrzymał funkcję wiceprezesa tego sądu (prezesem jest Maciej Nowacki, członek neo-KRS), a także zastępcy rzecznika dyscyplinarnego przy SA w Białymstoku. Sąd podsumowuje, że te okoliczności prowadzą do wniosku, że sędzia Tomasz Kosakowski nie spełnia standardu niezawisłego i bezstronnego sądu, i uchyla wyrok.
Podstawa prawna: Wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 9 listopada 2022 r., sygn. akt III AUa 1382/21
Przypominamy, że wydawane orzecznictwa przez neo-sędziów podlegają uchyleniu z mocy prawa. W przypadku postępowań cywilnych na podstawie art. 379 pkt 4 in fine k.p.c., a karnych na podstawie art. 439 § 1 pkt 6 in fine k.p.k.
Czym jest neo-KRS i neo-sędzia
Krajową Radę Sądownictwa wyłoniono w sposób niezgodny z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej co powoduje, że w świetle przyjętej linii orzecznictwa SN, a także TSUE nie można tej instytucji uznać jako organ działający leganie i posiadający uprawnienia do mianowania sędziów. Każdy sędzia mianowany przez ten niekonstytucyjny organ i powołany przez prezydenta do pełnienia służy jest również noe-sędzią, który nie posiada zdolności prawnych do wydawania orzecznictwa,
W tym miejscu zasadnym stanie się podniesienie, że problem powołań „sędziów” po ukształtowaniu „Krajowej Rady Sądownictwa” w wyniku zmian w 2017 roku posiada kilka aspektów. Pierwszy związany jest z przepisami Konstytucji RP, które nakładają na organy władzy publicznej, w tym prawodawcę, obowiązek takiego powoływania sędziów do obowiązków orzeczniczych, który gwarantuje niezbędne minimum niezależności i niezawisłości organów biorących udział w procesie nominacyjnym. Takim organem jest Krajowa Rada Sądownictwa. Ingerencja w konstytucyjne standardy kształtowania sędziowskiego składu tego organu, stwarzająca możliwość ukształtowania Rady przez polityków, czyli wyboru członków sędziowskich Rady w całości przez parlament (z wyłączeniem I Prezesa SN i Prezesa NSA), spowodowała, że ten organ nie spełnia wymogów konstytucyjnych. To sprawia, że w każdym wypadku powołania sędziego pojawia się wątpliwość, która towarzyszy każdemu człowiekowi, który oddaje swoją sprawę pod osąd sądu, czy ten sąd jest sądem właściwym w rozumieniu konstytucyjnym.
Ponadto – to drugi aspekt – w doktrynie, do czego dołożyłem rękę, i w orzecznictwie pojawiła się metoda weryfikacji poprawności powołania sędziów w oparciu o narzędzia, które są w systemie od zawsze, ale zasadniczo nie służą do oceny spełnienia minimalnych przesłanek bezstronności i niezawisłości. Chodzi o instytucje (w przypadku kontroli prewencyjnej) – iudex suspectus i iudex inhabilis, a w przypadku kontroli następczej – bezwzględnej przesłanki odwoławczej, jaką jest nienależyta obsada sądu. Na tym pomyśle posadowione było stanowisko uchwały trzech połączonych Izb Sądu Najwyższego ze stycznia 2020 roku. Uchwała ta zawierała nie do końca właściwe zróżnicowanie: wskazując, że w przypadku SN, ze względu na charakter tego organu, sędziowie powołani po rekomendacji KRS ukształtowanej po 2017 r. nie dają gwarancji niezawisłego i bezstronnego orzekania. I z tego powodu uznano, że wyłącznie ta wada instytucjonalna uzasadnia twierdzenie, że tacy sędziowie pozbawieni są materialnego votum. Uchwała nie zakwestionowała, że te osoby uzyskały status sędziów SN, ale stwierdzono, że nie mają uprawnień do wydawania orzeczeń.
Wydane do tej pory orzeczenia przez takich ‘sędziów’ są dotknięte wadą, z uwagi na nienależytą obsadę sądu, którą traktować należy jako niespełnienie konstytucyjnego wymogu sądu właściwego określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Wadliwie powołani sędziowie nie powinni orzekać. Od dnia wydania uchwały sędziowie ci są pozbawieni zdolności do orzekania. Nie dysponują materialnym votum, choć mają status sędziów. W związku z powyższą sprawą uznać należy, że na podstawie art. 91 ust. 2 i 3 orzecznictwo wydane TSUE i ETPCz, zasadę pierwszeństwa stosowania prawa
Powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie w treść wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 6 października 2021 r. w sprawie C-487 /19, jak też wcześniejszego wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 7 maja 2021 r., skarga nr 4907 /18 Przypominam tym samym kapturowemu sądowi, że zgodnie z art. 9 Konstytucji Rzeczpospolita Polska zobowiązana jest przestrzegać wiążącego ją prawa międzynarodowego. Stosownie zaś do treści art. 91 ust. 2 Konstytucji umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Status sędziów oraz gwarancje niezależności sądów, stanowiące istotę prawa do rzetelnego procesu sądowego, znajdują umocowanie w zapisach Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i potwierdzone jest dodatkowo w art. 6 ust. 3 Traktatu o UE. W zakresie niniejszej sprawy nie ma zastosowania wyrok wydany w dniu 7 października 2021 r. przez Trybunał Konstytucyjny w obecnym – wadliwym – składzie w sprawie o sygn. K 13/21, który godzi w interesy obywateli.
Nasze stanowisko w zakresie neo-KRS i neo-sędziów mianowanych przez ten niekonstytucyjny organ potwierdza stanowisko Komisja Europejska, która w dniu 15 lutego 2023 roku podjęła decyzję o skierowaniu sprawy przeciwko Polsce do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w związku z kontrowersyjnym orzeczeniem polskiego Trybunału Konstytucyjnego. Komisja wszczęła przeciwko Polsce postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego 22 grudnia 2021 r. – Powodem były wyroki polskiego Trybunału Konstytucyjnego z 14 lipca 2021 r. i 7 października 2021 r., w których uznał on postanowienia traktatów UE za niezgodne z Konstytucją RP, wyraźnie kwestionując zasadę pierwszeństwa prawa UE. Bez wątpienia w świetle treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Wielkiej Izby) z dnia 19 listopada 2019 roku (nr C 585/18, C – 624/18, C 625/18) oraz uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20) zachodzi podstawa do stwierdzenia, że instytucja powołana do zapewnienia praworządności łamie prawo i popełnia przestępstwo.
Przypominamy, że wydawane orzecznictwa przez neo-sędziów podlegają uchyleniu z mocy prawa. W przypadku postępowań cywilnych na podstawie art. 379 pkt 4 in fine k.p.c., a karnych na podstawie art. 439 § 1 pkt 6 in fine k.p.k.
W związku z powyższym warto, jest zawsze zasięgnąć rady specjalisty z zakresu prawa, który jest w stanie sprawdzić, czy sędzia orzekający w sprawie posiada zdolność do wydawania orzecznictwa, aby wydany przez niego wyrok nie posiadał wady prawnej. Taką poradę wraz możliwościami, jakie daje Państwu prawo w zakresie zapewnienia sobie sprawiedliwego procesu, można uzyskać w naszej kancelarii, pisząc na adres: [email protected]
Potrzebujesz pomocy prawnej, napisz do nas lub zadzwoń już teraz.
☎️ 579-636-527
This is from
SA w Białymstoku stwierdza, że neosędzia Kosakowski nie spełnia kryteriów legalnego sądu: